Көрәк һабы

Борон заманда бер ауылда баһадир утыҙ йылға яҡын мейес башында ятҡан. Әгәр ҙә ауыл аша бер ҡарт үтеп бармаһа, ул артабан да шулай ятыр ине. Ә ҡарт тап баһадирҙың өйөнә ингән һәм һыу эсергә һораған.Ауырыу илап ебәргән, күп йылдар инде ҡуҙғала ла алмауын, башҡаларҙың ярҙамынан тыш бер аҙым да атларға мөмкинлеге юҡлығын әйткән.— Ә һин ҡасан атлап ҡараның һуң?—тип һораған ҡарт. Баҡһаң, бик күп ваҡыт үткән, хатта ауырыу күпме ғүмер уҙғанын үҙе лә иҫләмәгән.

Шул саҡ ҡарт быға үҙенең таяғын тотторған.
— Ошо тылсымлы таяҡҡа тотон да тор,—тигән ул.
Ауырыу шулай иткән дә. Һәм әлеге бәхетенә үҙе ышанмай, мөғжизәгә эйә таяҡ өсөн ҡартҡа рәхмәттәр яуҙырған.
—Был таяҡ—ябай көрәк һабы. Мин уны һинең ишек алдыңдан алдым,—тигән ҡарт.—Һин үҙеңдең көсһөҙлөгөң тураһында оноттоң. Шуға аяғыңа баҫа алдың.

Фото интернеттан.