Бәхетебеҙ үҙ ҡулыбыҙҙа

Хоҙай балсыҡтан кеше әүәләгән.  Балсыҡтың бәләкәй генә өлөшө артып ҡалған.

-Һиңә тағы ла нимә эшләйем икән?- тип һораған ул кешенән.

- Миңә бәхет әүәләп бир!-тигән кеше.

Хоҙай ҡалған балсыҡты кешенең усына һалған да:

-Мин һиңә ғүмер бүләк иттем, ҡалғаны үҙеңдең ҡулда,-тип яуаплаған.

Ысынлап та, тормошто үҙебеҙгә үҙебеҙ әүәләйбеҙ. Кеше тормошона ҡараш ташлап алабыҙ ҙа, “ҡалай ул бәхетле”, “уның тормошо етеш” тип уйлайбыҙ. Ә бит бәхет һәр кемдең үҙенең ҡулында. Балсыҡты ни тиклем оҫта әүәләй, тормош йомғағы ла шул тиклем шыма тәгәрләй.