Был да бер килеп үтер әле... Үтер!

                                   Был да бер килеп үтер әле... Үтер!

 

 

       Мостай Кәримдең “Быуат” шиғырын уҡып ултырам:

                                  Ниндәй мең йыл хәҙер урамда?

                                  Бер мәл шағир шулай һораған.

                                 

                                  Тимәк, әле ул саҡ Ваҡыт булған,

                                  Тимәк ерҙе ҡояш ураған,

                                  Тимәк, елдәр үҙ яйына иҫкән,

                                  Ҡар-ямғырҙар яуған болоттан

                                  

                                  Шағир инанған тик мәңгелеккә.

                                  Фанилыҡты шуға онотҡан.

 

                                  Мин дә бөгөн шул һорауҙы бирәм: -

                                  Ниндәй быуат хәҙер урамда?

                                  Үҙ яуабым хафаларға һала.

                                  Тарафтарға ҡарап торам да.

                                  Күрәм: бушҡа әйләнә Ер шары,

                                  Бер урында ҡояш тапана,

                                  Быуат та юҡ, йыл да, сәғәт тә юҡ,

                                  Ваҡытһыҙлыҡ итә тантана.

                                  Ваҡытһыҙлыҡ ҡоло – иманһыҙлыҡ

                                  Ҡара дегет сәпәй ҡапҡаға.

                                  Замананың ботаҡтары һынһа,

                                  Ҡорор мәңгелектең тамыры.

                                 - Әй, аҙашҡан Ваҡыт, ҡайҙаһың һин?

                                  Әҙәм һине йәнә табырмы?

     ... Ағай менән Сибайҙың “Алтын тирмә” ҡунаҡханаһында икәү генә әңгәмә ҡороп улт-ырабыҙ. Ул ҡаты сирләй ине. Шулай булһа ла көндөҙгө уҡыу йорттарындағы осрашыу-ҙар, кисен театрҙағы әҙәби кисә мәлендә лә ирәбе йөрөнө, ауыртыу-һыҙланыуҙарын баш-ҡаларға белгертмәне, бәләһен һалманы. Бүлмә лыҡа тулы кисәлә бүләк ителгән затлы гөлләмәләр. Ҡуйыр урын да юҡ. Ағай шуларҙан күсеп яныма ултырҙы ла былай тине:

       - Күңел һипһенеп китте, әйтерһең дә сәскәләргә күмелеп ятам.

        Алдымда арыған, талсыҡҡан уҙаман ултыра. Шулай ҙа үҙен ҡеүәтле арыҫландай тота, ҡарашы ныҡ, сабыр, мәрхәмәтле. – Бирешкән юҡ әле, бирешмәм дә. Ә ауырыу-сырхауҙар-ға килгәндә улар ҙа бер килеп үтер әле. Үтер!

          Ниндәй мең йыл хәҙер урамда? Ваҡытһыҙлыҡ. Битлек эсенә йәшеренгән әҙәм бала-һы үҙ донъяһына ҡасты, боҫто, бикләнде. Йәнде көнө-төнө хафа, борсолоуҙар кимерә. Ер йөҙөндәге барлыҡ ауырыуҙар ҡайҙалыр икенсе юҫыҡҡа күсеп тик уның берәүһе генә тор-оп ҡалды. Көн һайын теүәл иҫәп бара: ауыр-ыусыларҙы, мәрхүм булыусыларҙы хисаплай-ҙар. Бәхәскә урын ҡалдырмаған аныҡ бухгалтерия. Ә мин яҡшы хәбәр көтәм, күңел төпкөлөндә өмөт осмото йызлай, ҡолаҡта бөйөк әҙиптең әйткәне һаман да булһа яңғырап тора һымаҡ: “Был да бер килеп үтер әле... Үтер!”