Артабан асылып китеп түбәндәгеләрҙе лә һөйләне:
--Һуңғы һөйләшеүебеҙҙә, башҡа йәшәмәйәсәген аңлап, бәхилләшеү һүҙен әйтте. Унан ҡапыл: “Һин мине яратманың! Ғүмер буйы яратам тигән һүҙеңде көттөм, бер тапҡыр ҙә әйтмәнең”,--тине. Юғалып ҡалдым. “Һуң ғүмерем буйы һине хөрмәт итеп йәшәнем, һинең бар нәмәң булһын тип тырыштым, был тормошто һинең өсөн ҡорҙом, шул етә тип уйланым”,--тинем. Ул: “Юҡ, һин мине яратманың”,--тине лә боролоп ятты. Шундай өҙгөләнеп әйтте! Уның тауышы һаман ҡолағымда яңғырап тора. Эхх, әле иҫән булһа, көн дә яратам тиер инем. Ҡайтарып булмай шул,--тип көрһөндө...
Кемгәлер һабаҡ булһын тип яҙам. Үкенестәр менән йәшәргә яҙмаһын!
Интернет селтәренән аноним авторҙан.