Мин өлгөрҙөм. Тик бер генә һарыҡ
Сабып үтте һарай эсенә.
Сәбәләнәм, өйөр туҡтатам, тип,
Сәбәләнәм, түҙмәй эҫенән.
Өйөр бер аҙ тайшанғандай итте,
Мин уйланым: былар туҡталды.
Туҡтау ҡайҙа, теге бер һарыҡтан
Айырылманы, эскә уҡталды.
Ә ул һарыҡ сығып килә ине,
Ырғый-ырғый, түҙмәй эҫегә.
Өйөр үҙен этеп алып китте
Янып торған һарай эсенә.
Өйөр мине янған утҡа әтә,
Ҡаршылашыр көс юҡ быларға.
Ҡотолорлоҡ бер генә юл ҡалды:
Ул да булһа - ҡолау. Ҡоларға!
Бына, мин бысраҡта аунап ятам,
Әйтерһең, бер үлән ҡыяғы.
Мине тапап, мине иҙеп үтә
Меңәрләгән һарыҡ тояғы.
Янған һарай, гүйә, көтөп торған
Көтөүемдең инеп бөтәүен,
Кинәт кенә төштө бүһерелеп,
Ут аҫтында ҡалды көтөүем.
Мин уларға берсә көйөп баҡтым,
Көлөп баҡтым, баҡтым йәлләп тә.
Әй, иҫәүән, меҫкен һарыҡбаштар,
Йәндәрегеҙ булһын йәннәттә...
...Әле тормош тап теге көҙ кеүек,
Тәндәр түгел, йәндәр күшегә.
Был болғаныш замандарҙы үтеү
Еңел тиһеңме ни кешегә.
Еңел тиһеңме ни кешегә.
Яуап тапмай шаулы йыйындарҙа,
Майҙандарға халыҡ йыйыла:
'Ҡайҙа былтыр биргән вәғәҙәләр,
Алданылар, - тиҙәр, - быйыл да!"
Мөнбәрҙәргә сыға ораторҙар,
Ялҡын һүҙле, ялҡын теллеләр.
Ана, берәү сыҡты. Һәр һүҙенә,
"Һай, афарин! Ура!" - тинеләр.
Миңә таныш ошо ут йомғағы,
Дәү ҡанаттан ялҡын телдәре.
Был бит теле менән һарай һала,
Утлы һарай бының телмәре.
Һәр һүҙе ут... Минең күҙ алдымда
Янып торған һарай һынлана.
Һәм намыҫым һөрән һала миңә:
"Әй, көтөүсе, тиҙерәк! Һуңлама!"
Һәм мин сығам халыҡ ҡаршыһына:
"Туғандар, тим, зинһар, туҡтағыҙ!
Тыныс аҡыл кәрәк: майҙандарҙа
Тамаҡ ярыу барыбер толҡаһыҙ".
Бер һүҙемә мең һүҙ ырғыталар
Халыҡ ярһыу, халыҡ талапсан.
Мин уларҙы туҡтатҡым да килә,
Тапалғым да килмәй ҡабаттан.