Афарин, Зарина!

Әсәйемдең йылмайыуы булып,
Быйыл балҡып китте беҙҙең йорт.
Уның рухы гүйә яҡтырып,
Ҡайтарғандай булды беҙгә ҡот.

Атайым да моң-һағышын баҫып,
Таҡталарға ана, йән “өрә”.
Эй, Хоҙайым, атайымды зинһар,
Ҡыуанысҡа, ҡот-бәхеткә ура.

Ана, нисек тырыша бит үҙе,
Ҡулдарында нурҙар уйнайҙыр.
Оҫта тигән даны уға шулай
Тынғылыҡты биреп ҡуймайҙыр.

Бына тигән аш оҫтаһы үҙе,
Бешкән ризыҡтары – һый-хөрмәт.
Ҡунаҡсыл да, эй ихлас та инде –
Барыһына атай, мең рәхмәт!

Һинең күңел йылың беҙҙең өсөн
Ҡанат ҡуйыр ҡөҙрәт, көс бит ул.
Әсәйҙең дә наҙ-йылыһы ҡалған
Аңлатып та бирмәҫ хис бит ул.

ӘСӘЙЕМДЕҢ НӘСИХӘТЕ

Төн йоҡомдо йоҡламайса,
Бәүеткәндә сабыйымды,
Уйҙарымда әсәйемдең
Ҡосағына мин һыйындым.

Ул да беҙҙе ал-ял белмәй,
Үҫтергәндер һөйөп, наҙлап:
“Бала бағыу – оло бәхет,
Бала бағыу – татлы ғазап”.

Өсөбөҙгә әсәй асҡан
Был донъяның сер-тылсымын.
Әсәй көйләгән йырҙарҙан
Тойҙоҡ беҙ йәшәү асылын.

Әсәйҙең яғымлы һүҙе
Яңғырай кеүек ҡолаҡта:
“Кешене биҙәй донъяла
Бары тик изге ҡылыҡтар”.

Онотолмай, хәтерҙә гел
Ошо өгөт-нәсихәте.
Эй, Хоҙайым, насип итсе
Изге булыу әсәм хәтлем...